informatie die zij als vanzelfsprekend beschouwen.
“Ik ben de moeder van de bruidegom.”
Ze glimlachte naar me. Niet de warme, betrapte glimlach van iemand die zich schaamt voor een
Misverstand. Een strakke, beheerste glimlach. De glimlach van iemand die een beslissing heeft genomen en daar niet meer op terug wil komen.
Ik wendde me tot Grant.
Hij was dichtbij genoeg om alles gehoord te hebben. Zijn ogen waren gericht op de verte, op een neutraal punt dat noch ik, noch zijn bruid, noch zijn schoonmoeder was.
« Studiebeurs. »
“Mam. Alsjeblieft. Niet
