bewoog zich gemakkelijk door het bos.
Zo nu en dan hield het op.
Niet omdat het verloren is gegaan.
Omdat het erop wachtte.
Samir fluisterde uiteindelijk: « Het weet precies waar het naartoe gaat. »
Rahim knikte.
“Dat is wat me zorgen baart.”
Toen stopte de tijger plotseling.
Zijn kop ging omhoog.
Zijn oren bewogen naar voren.
Ook de dorpelingen stopten.
Niemand zei iets.
Er klonk een zwak geluid van ergens verderop.
Het was geen gebrul.
Het was geen gegrom.
Het was veel kleiner.
Een zwakke, herhaalde kreet.
De tijger veranderde onmiddellijk
