systeem en geen geld voor gespecialiseerde reparaties.
Malik voedde zijn negenjarige zoon Jaylen ook alleen op.
Zijn vrouw, Diane, was twee jaar eerder overleden aan een onopgemerkte hartaandoening.
Er was geen schuldige in wat er gebeurde.
Geen onzorgvuldige arts.
Geen dramatische vergissing.
De kliniek in haar buurt werkte simpelweg met verouderde diagnostische apparatuur en beperkte middelen.
Malik gaf de mensen nooit de schuld.
Hij gaf de kloof de schuld.
De stille kloof tussen wat technisch mogelijk was en wat gewone klinieken zich daadwerkelijk konden veroorloven.
Dus Malik begon iets te
