Er zijn verhalen die je in een oogwenk grijpen en je nog lang bijblijven. Dit verhaal is kort, eenvoudig, zonder poespas. Slechts twee mensen, de ene hand in de andere, lieve woorden uitgewisseld in een gedempte toon. En toch raakt het iets heel dieps. Misschien omdat het ons direct en zonder oordeel eraan herinnert wat er werkelijk belangrijk is in het leven.
Nog één laatste verzoek dat alles samenvat.
Ze zei tegen hem: « Bel de dokter niet meer. Ik wil gewoon rustig in slaap vallen, met jouw hand in de
“Hold My Hand”: Dit ontroerende liefdesverhaal zet de prioriteiten weer in perspectief.
