mijne. »
Eén zin. Vijf seconden leestijd. En toch staat alles erin.
Hij begon te praten. Hij vertelde haar hun verhaal, hun eerste ontmoeting, de mooie herinneringen. Ze huilden niet. Ze glimlachten. Geen spijt, alleen immense dankbaarheid voor alles wat ze samen hadden meegemaakt.
Toen fluisterde ze zachtjes: « Ik zal altijd van je houden. »
Hij antwoordde haar met dezelfde woorden en kuste haar zachtjes op haar voorhoofd. En ze viel vredig in slaap, haar hand in de zijne.
Dat is alles. En het is enorm.
Wat nemen we nu echt mee?
