gedaan.’
Iedereen lachte.
Thomas keek naar Andreas.
‘Opa, wat is het geheim? Hoe blijf je achtenzeventig jaar gelukkig met dezelfde vrouw?’
Andreas glimlachte.
Hij keek naar Sofia, die zijn hand vasthield.
‘Wie zegt dat we altijd gelukkig waren?’
De hele tafel barstte in lachen uit.
Zelfs Sofia moest lachen.
‘Dat is voor het eerst vandaag dat je iets verstandigs zegt,’ plaagde ze.
Andreas kneep zacht in haar hand.
‘We hebben ruziegemaakt. We zijn boos geweest. We hebben ons zorgen gemaakt over dingen die we niet konden veranderen.’
Hij keek naar
