liggen en je opnieuw kan vertellen dat ik blij ben dat je er bent.
Voor altijd jouw Andreas.
Toen Emma de brief neerlegde, was het doodstil.
Sofia keek naar haar man.
Haar lippen trilden.
‘Andreas…’
Hij pakte haar hand.
‘Ik heb je achtenzeventig jaar lang geprobeerd gelukkig te maken,’ fluisterde hij. ‘Maar ik weet niet of ik je ooit voldoende heb bedankt.’
Sofia schudde haar hoofd.
‘Je hoeft me nergens voor te bedanken.’
‘Jawel.’
Hij keek haar recht aan.
‘Want jij hebt me een leven gegeven dat ik nooit had
