telkens wanneer ik viel, stond jij naast me.
Je hebt nooit gevraagd waarom ik niet meer bezat.
Je vroeg alleen of ik genoeg had gegeten en of ik warm genoeg gekleed was.
Je hebt mij geleerd dat een thuis niet wordt gebouwd van stenen, maar van de manier waarop twee mensen voor elkaar zorgen.
Emma moest stoppen.
Ze keek naar Andreas.
‘Opa, ik weet niet of ik verder kan.’
Hij glimlachte vriendelijk.
‘Nog een klein stukje, lieverd.’
Ze haalde diep adem.
Als ik opnieuw mocht beginnen, met alle kennis die
