zou uitzitten zonder daar iets voor terug te verwachten.”
Mijn stem trilde.
« Dat zegt meer over mij dan het ooit over jou heeft gezegd. »
Jonah keek eindelijk op.
« Het spijt me. »
Enkele seconden lang zei hij niets.
Vervolgens stapte hij de veranda op en sloot de deur achter zich.
“Het moeilijkste was niet dat je me verdacht.”
Ik slikte.
“Wat was dat?”
“Je bent hier wekenlang geweest.”
Hij wees de weg af, richting Walters boerderij.
“En je hebt hem nooit gevraagd hoe zijn dagen eruitzien.”
De woorden sneden dieper dan
