dit na mijn dood horen, verspil dan geen tijd aan het bewijzen dat je me verkeerd hebt begrepen.”
Walters stem klonk vermoeid.
“Gebruik de tijd om de mensen die hier nog zijn te leren kennen.”
Toen eindigde de opname.
Ik zat in zijn stoel tot het in de kamer donker werd.
De volgende ochtend reed ik twee mijl over de provinciale weg.
Het huis van Jona stond achter een rij cederbomen.
Klein.
Wit.
Schoon.
Een kinderfiets leunde tegen de veranda-reling.
Op het pad voor het huis waren krijttekeningen te zien.
