wel deden.
Mijn advocaat, Douglas Hale, was er nog niet.
Daardoor voelde Jonahs aanwezigheid nog vreemder aan.
Naast zijn stoel stonden twee kartonnen dozen, een grote envelop en een klein donkerhouten kistje dat met was was verzegeld.
Ik kende die houten kist.
Walter bewaarde het in zijn studiekamer sinds ik een kind was.
Ik had er ooit naar gegrepen toen ik tien was.
Hij sloot voorzichtig mijn hand en zei: « Sommige dingen moeten pas worden onthuld als ze klaar zijn om begrepen te worden. »
Ik was die zin helemaal vergeten.
