minuten lang zeiden we allebei niets.
Eindelijk opende hij zijn ogen.
« Blijf je? »
“Gedurende negentig dagen.”
Hij glimlachte zwakjes.
“Dat is niet wat ik vroeg.”
Ik keek hem aan.
« Ik weet het niet. »
Hij knikte.
Vreemd genoeg leek dat hem tevreden te stellen.
De volgende ochtend sliep hij langer uit dan normaal.
Twee dagen later was hij verdwenen.
Rustig.
Thuis.
Op de plek die hij had uitgekozen.
Douglas regelde alles.
De officiële nabestaandenvergadering vond kort daarna plaats op de veranda van de boerderij.
Conrad was aanwezig.
Dat gold ook voor
