solide aan.
Vier dagen later vond ik Walters notitieboekjes.
Het waren er zeven.
Goedkope schrijfblokken opgestapeld in een oude cederhouten kist in zijn studiekamer.
Ik ging op de grond zitten en opende de eerste.
De eerste inzendingen waren droog.
Bedrijfsherinneringen.
Eigendomsnotities.
Lijsten met mensen die gebeld hadden.
Data.
Herinneringen.
Vervolgens veranderde het schrift langzaam.
Walter begon te schrijven over eenzaamheid.
Niet op dramatische wijze.
Dat zou niet zijn stijl zijn geweest.
Hij heeft simpelweg zijn afwezigheid geregistreerd.
« Drie telefoontjes van families deze maand. Allemaal over handtekeningen. »
Op een andere pagina
