had.
Lucy’s moeder liep langzaam weg.
Dat was het gedeelte dat mensen nooit begrepen als ze vroegen waar hij was.
Ze wilden een dramatisch verhaal, een dichtslaande deur, een verraad dat zo duidelijk was dat het aan de kaak gesteld kon worden.
Wat we kregen was erosie.
Hij wilde geen lawaai meer.
Toen wilde hij geen plannen meer maken.
Toen verlangde ze niet langer naar de versie van zichzelf die gepaard ging met luiers, schoolgeld voor de kleuterschool en een dochter die op gewone dinsdagen net zoveel liefde nodig had
