gedaan.
Maar Derek koos juist dat moment uit om, luid genoeg voor iedereen om te horen, te fluisteren: « We gaan geen vierduizend dollar vastzetten op een rekening voor een kinderarm terwijl de bruiloft al betaald is. »
Hannah verstijfde.
Een kinderarm?
Niemand antwoordde.
Ze keek me aan.
Ik keek achterom.
Soms heeft de waarheid geen hulp nodig.
Het heeft alleen ruimte nodig.
Haar uitdrukking veranderde eerst in verwarring, en vervolgens in afschuw.
Over welk kind heb je het?
Derek ademde uit door zijn neus.
‘Mijn nichtje.’
Het is niet wat het
