om de mensen te worden die ze in het openbaar graag wilden lijken te zijn.
Dat hebben ze nooit gedaan.
Mijn moeder was een expert in kritiek vermomd als bezorgdheid.
Ik zou in mijn keuken kunnen staan, naar de lunch kijken die ik voor Lucy heb gemaakt, en iets zeggen als: « Ze heeft echt een vrouwelijke aanpak nodig, Nathan, » alsof ik mijn dochter net een moersleutel en een pakje gedroogd vlees had gegeven.
Mijn vader was stiller, maar zijn teleurstellingen waren beter geënsceneerd.
Elk compliment dat hij gaf, had een
