in zijn hand.
Marianne kon haar ogen nauwelijks geloven.
‘Mag ik deze foto hebben?’ vroeg ze.
‘Ik heb hem speciaal voor u apart gehouden,’ antwoordde de bakker. ‘Ik dacht dat u het misschien fijn zou vinden.’
Marianne hield de foto voorzichtig vast.
Ze lachte, maar er stonden tranen in haar ogen.
‘Ik dacht altijd dat ik de enige was die al die kleine dingen nog herinnerde,’ zei ze. ‘Maar blijkbaar heeft iemand anders ze ook onthouden.’
De bakker schudde zijn hoofd.
‘We denken soms dat kleine momenten snel vergeten worden.
