langzaam.
“Heel goed.”
Toen we het kantoor binnenliepen, keek Clark op.
Aanvankelijk gaf hij me dezelfde meelevende blik die iedereen me sinds de begrafenis had gegeven.
Toen zag hij Mara.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde.
« Mijn vader schreef dat u mijn onderwijsrekening beheerde, » zei Mara.
Ik heb haar aan hem voorgesteld zonder hem er geleidelijk aan in te laten wennen.
“Dit is de dochter van Zane.”
Clark leunde achterover in zijn stoel.
“Irene, misschien kunnen we dit beter een andere keer doen.”
« Nee. »
Ik keek hem recht in de ogen.
« Nu. »
Mara
