haar moeder bekeken de binnenkant nog eens. Onder de voering zat een klein vakje dat ze eerder niet hadden opgemerkt. Het was niet afgesloten, maar de stof zat los.
Voorzichtig schoof Laura de rand opzij.
Daar lag een dun notitieboekje.
Het was klein genoeg om in een jaszak te passen en bevatte slechts enkele tientallen pagina’s. De eerste bladzijden waren gevuld met datums, adressen en korte aantekeningen.
Op een van de laatste pagina’s stond een zin die Laura meerdere keren las:
‘Misschien zal iemand ooit begrijpen waarom ik deze keuze
