de eerste zitting kwamen mijn ouders aan gekleed alsof ze naar de kerk gingen.
Moeder droeg parels en een donkerblauw pak.
Papa zag er zelfverzekerd uit in zijn gebruikelijke antracietkleurige jas.
Toen ze me zagen, kwam mijn moeder met een geoefende glimlach op me af.
“Marissa, dit is nu echt te ver gegaan.”
Die zin maakte vrijwel mijn hele leven een einde aan elke discussie.
Deze keer antwoordde ik:
“Nee, dat is niet het geval.”
Vader bood aan de zaak in besloten kring te regelen.
Elise stapte naar voren.
“Alle
