misleiding moest ontrafelen.
Paige belde de volgende ochtend.
Ik had het telefoontje bijna genegeerd.
Jarenlang betekende het zien van haar naam op mijn telefoon weer een nieuw probleem dat geld kostte.
Maar deze keer antwoordde ik.
“Marissa?”
« Ja. »
“Het gaat goed met de kinderen.”
“Ik ben blij.”
Er viel een stilte.
Toen zei ze:
« Het spijt me. »
Ik wachtte.
Voor één keer gaf ze geen excuus.
‘Ik dacht echt dat je zou toegeven,’ gaf ze toe.
« Waarom? »
“Omdat je dat altijd al deed.”
Haar eerlijkheid deed pijn.
Maar het was
