van iedereen was.
Toen de documenten werden getoond, draaide Paige zich naar onze ouders toe.
“Je vertelde me dat Marissa had ingestemd.”
Moeder keek geïrriteerd.
« Uiteindelijk zou ze wel hebben ingestemd. »
Ik moest bijna lachen.
Die zin beschreef mijn jeugd perfect.
In onze familie was nee zeggen nooit genoeg.
Een weigering werd opgevat als een uitnodiging om door te zetten.
Toen deed Paige een onverwachte bekentenis.
Ze woonde niet in haar auto, zoals onze ouders beweerden.
Ze had problemen met haar huisvesting, maar ze had haar situatie overdreven nadat ze
