met zijn ouders vast te houden. Voor hem waren de dagboekaantekeningen niet alleen een manier om zijn belevenissen te bewaren. Ze vormden ook een stille boodschap aan de twee mensen die hij zo miste.
Elke nieuwe aantekening was verbonden met de hoop dat zijn ouders die woorden ooit zelf zouden lezen.
Maar die hereniging zou nooit plaatsvinden.
Een afscheid dat definitief bleek
Peter kon op dat moment niet weten dat hij zijn ouders al voor de laatste keer had gezien. Terwijl hij probeerde te overleven, werden zijn vader en moeder
