applaus.
Niet overdreven.
Niet uit medelijden.
Gewoon het applaus dat iedere leerling verdiende.
Maar voor mij betekende het iets bijzonders.
Ik had jarenlang geprobeerd zo onzichtbaar mogelijk te zijn.
En nu liep ik over een podium voor honderden mensen zonder mijn gezicht te verbergen.
Toen ik mijn diploma kreeg, keek ik naar de zaal.
Mijn moeder stond rechtop.
Ze klapte zo hard dat de mensen naast haar moesten lachen.
Ik begon te lachen.
En op dat moment wist ik dat ik mijn middelbareschooltijd niet zou onthouden als alleen maar verdriet.
