uren aan gewerkt.”
Wesley glimlachte verdrietig.
„Dat weet ik.”
Ik keek hem aan.
„Waarom vroeg je me eigenlijk?”
Hij zweeg even.
„Omdat ik je al langer aardig vind.”
Ik trok mijn wenkbrauwen op.
„We hebben nauwelijks met elkaar gepraat.”
„Dat klopt.”
Hij keek naar zijn handen.
„Vorig jaar liet ik mijn boeken vallen bij de bibliotheek. Iedereen liep door, behalve jij. Je hielp me alles oprapen.”
Ik herinnerde het me nauwelijks.
„Dat was toch normaal?”
Hij glimlachte.
„Voor jou misschien.”
Ik keek hem aan.
„En die weddenschap?”
„Toen ik hoorde
