tafel.
Betty zette haar tas erop.
‘Sorry,’ zei ze. ‘Deze bewaren we.’
‘Voor wie?’ vroeg ik.
« Deze bewaren we. »
Ze keek naar mijn dienblad, en vervolgens naar mij.
« Iemand die maar één stoel nodig heeft. »
Iedereen om haar heen lachte.
Dat deed ik ook, want mijn enige andere optie was om te huilen.
***
Na mijn afstuderen besefte ik dat ik zo niet verder kon leven.
Iedereen om haar heen lachte.
Aanvankelijk dacht ik dat afvallen alles zou oplossen. Toen ontdekte ik dat een slanker lichaam niet automatisch een luidere stem
