dat ze mijn jurk prachtig vond. Nu was alle kleur uit haar gezicht verdwenen.
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik ben Leah. Herinner je me nog?’
Betty staarde naar mijn naamkaartje.
Ze deed een stap achteruit, toen nog een.
Voordat ik nog iets kon zeggen, draaide Betty zich om, rende naar het dichtstbijzijnde toilet en deed de deur op slot.
Een paar seconden later hoorde ik haar huilen.
Ik stond naast de wastafels en keek naar mijn spiegelbeeld.
Tien jaar eerder was Betty de reden geweest dat ik spiegels vermeed.
Nu kon
