zich ongemakkelijk voelde bij de gedachte dat ze misschien iets persoonlijks had gevonden.
Toch besloot ze uiteindelijk het gesprek aan te gaan.
Toen ze haar moeder vertelde over het kristallen voorwerp, reageerde die niet met verbazing of geheimzinnigheid. Integendeel: ze begon te lachen.
Het bleek dat het object ooit een verjaardagscadeau was geweest van een oude vriendin. Die vriendin hield van bijzondere ornamenten en had een voorliefde voor voorwerpen die er anders uitzagen dan de gebruikelijke woonaccessoires.
Ze geloofde dat zelfs kleine, alledaagse dingen iets bijzonders konden toevoegen aan het
