dat er iets aan de hand was.
Hij omhelsde Dan.
En dan ik.
« Sorry dat ik jullie afgelopen weekend gemist heb. »
Ik glimlachte.
« Wij ook. »
We gingen zitten.
Ik had pasta gemaakt.
Niets bijzonders.
Twintig minuten lang verliep het gesprek normaal.
Greg praatte over zijn werk.
Dan had het over Michigan.
Ik vroeg of hij onderweg nog ergens interessants was gestopt.
Telkens als Dan me aankeek, zag ik de vraag op zijn gezicht.
» Nu? »
Ik bleef wachten.
Toen gaf Greg me precies wat ik wilde.
Hij leunde achterover
