te kunnen betalen.
Ik had mezelf nieuwe kleding ontzegd zodat Danny kon blijven wonen zonder huur.
En mijn moeder had al die tijd geprobeerd me iets anders te leren.
Niet dat geld alles oploste.
Maar dat ik mezelf niet hoefde te verliezen om van iemand te houden.
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Danny.
Mam, waarom neem je niet op? Mijn kaart werkt niet. Stuur gewoon die 200.
Ik keek naar het bericht.
Daarna naar de brief van mijn moeder.
En voor het eerst voelde ik geen schuld.
Alleen duidelijkheid.
