geplant.
Op de tweede avond haalde ik mijn aquarelspullen tevoorschijn.
Ik schilderde het huis in het warme licht van de ondergaande zon.
Onderaan schreef ik een zin.
Niet voor Daniel.
Niet voor Renee.
Maar voor mezelf.
‘Ik ben niet te oud om mijn eigen leven te beschermen.’
Toen ik het schilderij ophing, voelde ik me niet langer als een vrouw die bijna alles was kwijtgeraakt.
Ik voelde me als iemand die eindelijk had teruggevonden wat werkelijk van haar was.
Haar stem.
Haar vrijheid.
En haar vertrouwen in zichzelf.
Want het
