Zelfs Dorothy veegde een traan weg.
Daniel keek naar de tafel.
‘Mam,’ fluisterde hij, ‘het spijt me.’
Ik knikte langzaam.
‘Dat geloof ik.’
Hij keek hoopvol op.
‘Kunnen we opnieuw beginnen?’
Ik dacht lang na voordat ik antwoordde.
‘Misschien. Maar niet vandaag.’
Zijn gezicht vertrok.
‘Ik hou van je, Daniel. Dat verandert niet. Maar vertrouwen is iets anders dan liefde. En vertrouwen zul je opnieuw moeten verdienen.’
Hij knikte.
Renee zei niets meer.
Even later vertrokken ze.
Ik keek door het raam hoe hun auto de straat uitreed.
Voor het
