Ze was klein, warm en prachtig.
Ik keek naar haar gezichtje en voelde oprechte genegenheid.
Maar niet het verlangen om zelf moeder te worden.
Na een paar minuten gaf ik haar voorzichtig terug.
„Wacht maar, Eleanor,” zei mijn moeder glimlachend. „Op een dag wil jij er ook zo eentje.”
Ik glimlachte terug.
Maar diep vanbinnen wist ik dat ze zich vergiste.
Ik was zestien.
Misschien was ik jong om zo’n beslissing te nemen.
Maar het gevoel verdween niet toen ik twintig werd.
Of vijfentwintig.
Of dertig.
De man die mij
