ik dat ben?”
Die vraag bleef tussen ons hangen.
Voor het eerst had ze geen antwoord.
Ik vertrok die middag eerder dan gepland.
Thuis vond Thomas me huilend aan de keukentafel.
Hij ging naast me zitten.
„Wat is er gebeurd?”
Ik vertelde alles.
Hij sloeg zijn armen om me heen.
„Eleanor, je hoeft je leven niet te verdedigen omdat anderen iets anders zouden kiezen.”
Ik knikte.
Maar het duurde nog jaren voordat ik werkelijk begreep wat hij bedoelde.
DEEL 2 – De jaren waarin ik mijn eigen geluk vond
Op mijn
