u moet weten.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat dan?”
Hij haalde diep adem.
“Uw kinderen hebben vandaag contact met ons opgenomen.”
Ik staarde hem aan.
“Mijn kinderen?”
“Ja.”
“Waarom zouden ze de politie bellen?”
De agent keek naar de straat.
Toen zei hij:
“Omdat ze bang waren dat u niet zou meewerken.”
Ik begreep er niets van.
“Niet meewerken waaraan?”
Hij wees voorzichtig naar zijn dienstauto.
“Mevrouw Wilson, zou u even met me mee willen lopen?”
Ik keek naar mijn huis.
De lichten brandden nog.
De tafel stond gedekt.
