Ik heb! »
Ze sloeg haar armen om me heen.
Ik begon onmiddellijk te huilen.
“Waar waren jullie?”
Ze hield me stevig vast.
“Het spijt ons.”
Michael kwam dichterbij.
“Mam, we moeten je iets vertellen.”
Ik keek van het ene gezicht naar het andere.
“Ik heb vier uur gewacht.”
Mijn stem brak.
“Vier uur.”
Niemand antwoordde meteen.
Toen stapte Rebecca naar voren.
“We weten het.”
Ik keek haar aan.
“Waarom hebben jullie me niet gebeld?”
Ze begon te huilen.
“Omdat we iets aan het voorbereiden waren.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Wat
