Een van de agenten knikte zwijgend.
« Misschien heb je haar leven gered. »
Maar ik voelde me geen held.
Ik voelde me ziek.
Omdat het redden van een persoon het leed dat die persoon heeft geleden niet kan uitwissen.
Vóór zonsopgang kwam de dokter eindelijk de gang op.
« Ze werd wakker, » zei hij.
Ik stond zo snel op dat de stoel met een luid gekraak over de vloer schoof.
« Kunt u spreken? »
« Een beetje, » antwoordde hij. « Ze is zwak, maar bij bewustzijn. »
Ik volgde hem door de gang.
Ik bleef in
