me die vrouw geen tweede keer alleen laten.
Dus ik ben met de ambulance mee naar het ziekenhuis gegaan.
Ik zat in de wachtkamer.
Er druppelde water uit mijn haar.
De modder droogde op aan de schoenen.
En ik kon niet ophouden met trillen.
Telkens als er een dokter of verpleegster voorbij kwam, stond ik op en vroeg ik of ze nog leefde.
Uiteindelijk kwam er een verpleegster naar me toe.
« Haar toestand is voorlopig stabiel, » zei ze. « Maar ze heeft het gevaarlijk koud en is ernstig uitgedroogd. »
Eindelijk haalde
