Ik glimlachte toen mijn zoon me vertelde dat ik met kerst niet welkom was, stapte in mijn auto en reed naar huis. Twee dagen later zag ik achttien gemiste oproepen op mijn telefoon. Toen wist ik dat er iets vreselijk mis was gegaan.

Ik knipperde met mijn ogen.

‘Pardon, wat zei je?’

Hij keek niet naar mij. Zijn blik bleef gericht op de marmeren salontafel, dezelfde tafel die ik hem had helpen uitzoeken toen Isabella vond dat hun oude meubels niet meer bij hun huis pasten.

‘Isabella’s ouders komen eraan,’ mompelde hij. ‘En ze zouden het… liever hebben als je er niet bent.’

Mijn vingers voelden plotseling koud aan.

‘Ze zouden dat liever hebben,’ herhaalde ik langzaam.

‘Het is gewoon makkelijker,’ zei hij zwakjes. ‘Ze zijn erg gehecht aan tradities.’

Zijn stem werd