nbsp; kinderen bij de hand en trok bij haar in. Voor hen was het bijna een avontuur. Voor mij was het de meest logische stap. De dagen werden gevuld met zorg, langzame bewegingen en diepe stiltes. ‘s Avonds vertelde ze me over haar leven, haar spijt, haar vreugde en hoeveel ze ervan had genoten om me te zien opgroeien.Volg biologie
Op een avond, toen de zon zachtjes achter de gordijnen verdween, hield ze mijn hand vast.
« Ik hou van je, Léa . Jij was mijn vreugde. »
Die woorden draag
