Ik voelde een brok in mijn keel. Er was iets aan de manier waarop ze haar schouders liet zakken dat me diep raakte.
Ik besloot haar te volgen, zonder precies te weten waarom.
Ze liep terug naar ons appartementencomplex en ging naar dezelfde verdieping als ik.
Toen ze de voordeur opende, bleef ik als aan de grond genageld staan.
Wat ik achter die deur aantrof
Het appartement was vrijwel leeg.
Er stond geen bank, geen eettafel en geen stoel. Tegen de muur lagen enkele opgevouwen dekens en een paar plastic
