dat ik naar hem keek; hij zag er gewoon moe uit, geïnvesteerd op een manier die slaap nooit zou verbeteren.
‘Ik wilde je niet wakker maken, Sarah,’ zei hij met een ontspannen stem. ‘Ik wilde niet dat je me zo zag.’
Hij opende de kist en bevatte lagen tientallen brieven, tekeningen en een klein uitgebreid blauw dekentje dat naar cederhout en oude herinneringen rook.
Dit waren de spullen die we tien jaar geleden inpakten, nadat de dokters ons vertelden dat onze harten waren gestopt met kloppen en
