slapen; hij voelde dat hij “dichtbij” de laatste stukjes moesten zijn die hij nog niet had gehad.
Toen ik dat hij, door sterk voor mij te proberen te zijn, zich volledig in zijn eigen pijn had afgesloten.
We zaten drie uur lang op de stoffige grond, huilden samen voor het eerst in tien jaar, en braken eindelijk het verbod op het gesprek dat we jaren geleden al moesten voeren.
Zo lang was ik bang dat hij zich van mij afkeerde, terwijl hij in werkelijkheid vlak naast mij aan het verdrinken
