nooit gebeurd.
Sophie las de brief opnieuw.
De schrijver bood zijn excuses aan voor de lange vertraging en legde uit dat hij de spullen onlangs opnieuw had gevonden tijdens het opruimen van zijn woning.
Hij wilde ze teruggeven aan de familie, maar wist niet zeker of het juiste moment ooit zou komen.
De laatste zin luidde:
‘Sommige herinneringen zijn te belangrijk om voor altijd in een kast te laten liggen.’
Sophie legde de brief op tafel.
‘Dit moet iets met mijn oma te maken hebben,’ zei ze.
Thomas knikte langzaam.
