was. Deze herinneringen versterkten haar innerlijke kracht.
Binnen enkele weken was Anna volledig geïntegreerd in het paleisleven. Ze woonde vergaderingen bij waar financiële en economische zaken werden besproken en hielp bij het nemen van beslissingen over het beheer van de wijnmakerij. De sjeik begon naar haar ideeën en adviezen te luisteren. Ze besefte dat angst en nederigheid niet langer nodig waren – nu had ze moed en daadkracht nodig.
Soms werd Anna geconfronteerd met jaloezie en onbegrip van andere leden van het hof. Ze hoorde gefluister: « Die Oekraïense vrouw is te
