matras tegen de voordeur zakken en drukte een hand plat tegen haar onderrug. Het meisje liet de boodschappentassen vallen en sloeg haar armen om de taille van haar moeder. Zelfs vanaf zo’n zestig meter afstand zag Everett hoe Mari’s gezicht verzachtte toen ze naar beneden keek.
Hij zat bijna twintig minuten achter het stuur, maar kon de vrouw voor hem niet plaatsen in het beeld dat hij al de helft van zijn leven met zich meedroeg. De Mari die hij zich herinnerde was een kei in cijfers, te trots om