door te brengen,’ zei hij.
‘Vind jij mama ook leuk?’
Aan de andere kant van de kamer liet Mari bijna de stapel boeken in haar armen vallen.
‘Ja,’ zei Everett. ‘Dat doe ik.’
‘Oké.’ Dat was alles wat Nora nodig had – ze ging terug naar haar schuur alsof ze de weersvoorspelling had bevestigd.
Voor Everett maakten die stille middagen een einde aan iets waarvan hij niet wist dat het hem overeind hield. Hij had zijn leven opgebouwd rond het idee dat succes betekende dat hij niemand nodig had, maar hij