binnen en zag Cole daar zitten met een gezwollen lip.
“Gaat het goed met je?”
Hij gaf geen antwoord.
Hij wees gewoon achter me.
Ik draaide me om.
Een andere jongen zat naast een archiefkast.
Even vergat ik hoe ik moest ademen.
Hij had dezelfde grijze ogen als Cole.
Dezelfde smalle kin.
Hetzelfde kleine moedervlekje vlakbij één wenkbrauw.
Zijn haar was iets donkerder, maar verder leek het alsof iemand mijn zoon had nagemaakt en een tweede exemplaar aan de andere kant van de kamer had neergezet.
De directeur legde uit
