twee helften zorgvuldig laten herstellen.
De cijfers waren nog zichtbaar.
Twaalf.
Dertien.
Veertien.
Zestien.
Ik bleef er lange tijd naar kijken.
Toen hoorde ik achter me een stem.
‘Je vader zou trots zijn.’
Pete stond in de deuropening.
Ik glimlachte.
‘Ik hoop het.’
Hij keek rond.
‘Het lijkt bijna alsof hij hier gisteren nog heeft gewerkt.’
Ik voelde een brok in mijn keel.
‘Dat was precies de bedoeling.’
Wat Vanessa nooit begreep
Een jaar na de sloop stond ik opnieuw voor de schuur.
De avondzon kleurde het hout goud.
In
