foto. Grant, staand
Ze stond even naast me terwijl het bruidsgezelschap werd heringericht, leunde naar me toe en zei iets tegen de fotograaf over een foto van ons tweeën alleen.
Vanessa hoorde het vanaf een afstand van twee meter.
“Daar hebben we geen tijd voor. We hebben een strak schema.”
“Misschien maar één—”
‘Grant.’ Haar stem klonk alsof er een deur werd dichtgeslagen.
Hij zweeg.
De fotograaf keek naar de middellange afstand.
Ik zei tegen Grant dat het goed was. Ik hield mijn stem warm en ongecompliceerd. Ik had die
